Dikkat, bu yazı güneşin doğuşuna yakın bir zamanda, The Smiths dinleyerek yazılmıştır.
Camın önünde oturup, aptal aşıklar gibi görmediğin birini düşüneceksin deseler, siktir git aşka inanmam, derdim, şimdi yüzüme vuran hafif rüzgarın, o görmediğim yüze vurması için rüzgara yalvarıyorum, Morissey'in sesindeki buğuyu, sözlerindeki ahengi, anlamı tüm kalbimden hissederken sadece seninde hissetmeni istiyorum. Ama hayır, ben seni düşünürken o kadar sefil bi' duruma düşüyorum ki, gören kişi bana kalk bi' toparlan der, o kadar sefilim, komiğim de bi' o kadar, seni hiç görmedim çünkü. Ama hayat ne kadar garip dimi? Benim gibi birisi bile oturup böyle satırlar yazabiliyor, belki The Smiths etkisi dersin, belki yeni doğan güneş dersin, ben, sadece, sen, diyorum.
Sen.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder